Caroline maakt herinneringen zichtbaar die ze zelf nooit had…
Hoe herinner je iemand die je nauwelijks hebt gekend? Voor Caroline Schot is die vraag een levenslange zoektocht. Ze studeert af aan de bachelor Fine Art bij AKI ArtEZ Academie voor Art & Design. In haar installatie onderzoekt ze verlies, afstand en het verlangen naar contact.
Hoe herinner je iemand die je nauwelijks hebt gekend? Voor Caroline Schot is die vraag een levenslange zoektocht. Ze studeert af aan de bachelor Fine Art bij AKI ArtEZ Academie voor Art & Design. In haar installatie onderzoekt ze verlies, afstand en het verlangen naar contact.
Toen Caroline drie jaar oud was, overleed haar vader plotseling. Veel concrete herinneringen heeft ze niet aan hem. Toch is zijn afwezigheid altijd aanwezig gebleven. “Mijn moeder vertelde dat ik daarna onafgebroken tekeningen van hem en mij maakte. Beeldtaal was dus al heel vroeg onderdeel van mij.”
“Ik heb altijd een obsessie gehad met oude foto’s waar hij op staat. Of die hij gemaakt heeft. Alsof ik via die beelden iets van hem kan reconstrueren.”
Caroline Scholten, vierdejaars student Fine Art
Werk vanuit persoonlijke noodzaak
Die drang om via beelden dichter bij iemand te komen, vormt nu de basis van haar afstudeerwerk. De afwezigheid van herinnering ontstond niet vanuit een vooraf bedacht concept, maar vanuit persoonlijke noodzaak.
“Ik heb jarenlang geen werk meer over hem gemaakt. Maar zijn verlies loopt als een rode draad door mijn leven. Misschien juist nu, aan het einde van mijn tijd op AKI, voelde ik de behoefte om daar weer in te duiken.” Een hoofdstuk dat Caroline graag met hem had gedeeld.
Een paar maanden geleden vond ze op de zolder van haar moeder een doos vol oude dia’s. Door haar vader gemaakt nog vóór haar geboorte. Het openen van dat archief werd een intiem en confronterend proces. “Ik heb altijd een obsessie gehad met oude foto’s waar hij op staat. Of die hij gemaakt heeft. Alsof ik via die beelden iets van hem kan reconstrueren.”
Tussen aanwezigheid en afwezigheid
Dat verlangen om iemand tastbaar te maken die er niet meer is, voel je letterlijk in haar installatie. De bezoeker loopt eerst door een donkere ruimte. Een soort leegte, een mentale afstand. Aan het einde verschijnt een keramisch beeld. Tegelijkertijd worden dia’s via een laag water geprojecteerd.
Door het bewegende water vervormen de beelden voortdurend. De projectie weerkaatst vervolgens op de muur, samen met de schaduw van het sculptuur. “Zo maak ik mezelf onderdeel van zijn beeld.”
Door het beeld steeds opnieuw te laten vertalen, van dia naar water, van water naar muur, ontstaat er afstand tot het origineel. Precies in die vervorming zit voor Caroline de kern van het werk. Niet de herinnering zelf, maar het ontbreken ervan.
Een herinnering die blijft bewegen
De installatie voelt daardoor persoonlijk en universeel tegelijk. Want iedereen kent het verlangen om iets vast te houden dat langzaam vervaagt. Caroline maakt dat gevoel zichtbaar, zonder het volledig op te lossen. Misschien juist daarom blijft het werk hangen.
Link: https://www.artez.nl/verhalen/caroline-maakt-herinneringen-zichtbaar-die-ze-zelf-nooit-had